Liesbeth droomde.

Zij kreeg ze een doos, een kartonnen doos.

Eerst was er angst voor het onbekende binnen in de doos, maar toen ze de doos opende, merkte ze, dat er een bijzondere plant in zat.

Toen nog in de knoppen, maar er kwamen prachtige bloemen uit.

Maar die bloemen kwamen er niet zomaar uit, het was niet zomaar gegaan!

Toen ze wakker werd merkte ze dat deze droom waar was.

De begrafenis

Het regende.

Met zx92n twaalven stonden ze daar. In de stromende regen, de klok beierde.

Zox92n begrafenis hadden ze nog nooit meegemaakt. Heel gezin Huize was mee, allemaal. En nog drie mensen, vrienden van de moeder van Danixebl. Alles was even grauw.

De begrafenis had geen kerkdienst, geen tijd om te condoleren, niets. De hele plechtigheid bestond alleen uit het begraven.

Onder gebeier van de klok zakte het graf de diepte in. Er was verdriet, intens verdriet, voor de vrouw die ze nooit gekend hadden. Bijna iedereen huilde. Danixebl stond daar, zonder besef, aan het graf van zijn moeder, met zijn hand in de hand van zijn andere moeder. Liesbeth hield van hem. De toespraak die xe9xe9n man hield ging aan haar voorbij. Ze keek van het graf naar haar broertje, en van haar broertje naar het graf. Er was geen angst meer, geen onzekerheid. Alles was zeker. Danixebl hoorde bij hem, zij zouden voor hem zorgen. Al zou het verdriet blijven. Nameloos verdriet, om de moeder, die hij niet gekend had.

Maarten stond opeens op, en liep naar voren.

Toen zei hij rustig: x91Onze Danixebl, heeft zijn moeder verloren, maar heeft nog een andere moeder, aan haar is ze toevertrouw, daar mogen we dankbaar voor zijn en voor danken…x92 Het werd doodstil. Niemand zei iets. Het graf werd gedolven. De stoet draaide zich om. Er kwam  een glimp zonlicht door het wolkendek, dat scheen op het gezicht van Danixebl. Daar stond hij, hand in hand met zijn moeder. Met de rug naar het graf, naar het verleden, met zijn gezicht naar de toekomst. En het was zeker dat er een nieuwe toekomst voor hem lag, nieuwe hoop was op zijn gezichtje te lezenx85

Na de plechtigheid stelde vader voor om met zx92n allen nog een rondje te lopen. Hier in de buurt was het landschap mooi, en zouden de kinderen wat tot bedaren kunnen komen. Eline vond het een heel goed idee. Ze stapten snel in de auto en na een klein stukje rijden stonden ze midden in de heuvels. Daar stopte de auto en stapten ze uit. De lucht was intussen opgeklaard. Het was al laat in de middag, en de lucht kreeg in de verte een roze gloed. Ze liepen met zx92n negenen door het prachtige landschap. Eefje en Mieke bliezen wolkjes met hun mond. Een spelletje wat nooit verveelde. Eline duwde de tweelingbuggy met Anne en Danixebl en Maarten liep er naast. Thomas liep met Peter vooruit, om telkens weer te voorschijn te komen. Liesbeth liep helemaal alleen achteraan, het gaf haar niet. Nu kon ze eindelijk eens nadenken en tot zichzelf komen. Wat was er vandaag veel gebeurd! Wat hadden ze veel meegemaakt!

Maar nu was het goed, al zou het verdriet blijven. Opeens moest ze een traan wegvegen. Ze zag de anderen in de schemer verdwijnen, daar stond ze, heel alleen, met de prachtige lucht boven haar, en de heuvels om haar heen. Ze huilde, wat was ze blij! Alles was weer goed! Ze bukte, en voelde aan het vochtige gras. Er stonden nu geen bloemen in, maar in de zomer, dan zal het prachtig zijn. Dan zal je het kale gras niet meer herkennen, zo zou Danixebl x92s toekomst ook zijn, en die van haar! Ze lachte door haar tranen heen. Ze stond weer op en begon te rennen.

In de verte zag ze de anderen al.

Ontmoeting

x91hoef ik niet mee?x92 riep Thomas hees. Liesbeth gaf hem een por in zijn zij.

x91je moet mee!x92 zei ze boos en al net zo nerveus.

x91waarom? Ik ga aan mama vragen of ik in het hotel mag blijven.x92

x91papa en mama hebben al genoeg aan hun hoofden, zeur niet, en wees eens flink!x92

Liesbeth was bozer dan ze bedoelde, zij stond ook te trillen op haar benen. Al ging het dan niet om een zaak van leven op dood, toch was het een zaak, met een beslissing, hoe het dan uit zal pakken. Vandaag zal hun angst ingeruild worden voor verdriet. Hoe dan ook.

Ze had juist aan Thomas verteld dat die vrouw Danixebl misschien wel terug wilde, maar dat had verkeerd uitgepakt. Hij wilde niet meer mee, maar hij durfde het toch niet aan zijn moeder te vertellen.

Liesbeth keek uit het autoraampje. Een armoedige buurt was het hier, nog armoediger dan rond hun hotel.

Ze zag haar moeder voorin zitten, starend in het niets, haar handen ging voortdurend langs de riem en af en toe zuchtte ze.

Daarnaast haar vader, de ogen strak op de weg, zijn handen om het stuur geklemd, de knokkels waren wit. In zijn hals parelde zweetdruppeltjes, ondanks de kou. Ook Thomas zat in de auto, hij speelde met een snoeppapiertje, maar keek onafgebroken de verte in, of hij iets zocht, wat hij niet kon vinden. Liesbeth zelf was al net zo zenuwachtig. Er hing een stilte, maar niemand leek het te merken, totdat Maarten zei: x91we zijn er bijnax92.

Toen was het weer stil, nog stiller.

Ze reden een zijstraat in. Liesbeth schrok verschrikkelijk. Wat was het hier vies! Aan de kant van de weg lagen verschillende x93vuilnisbeltenx94. Het stonk er naar verbrand afval. Liesbeth zag haar moeder ook terugdeinzen. Opeens stopte de auto, ze moesten uitstappen.

x91waar is het?x92 vroeg Eline zachtjes.

Maarten wees naar een oud huisje, het zou onbewoonbaar verklaard moeten worden, maar dat was niet het geval. Zwijgend stapten ze uit, Maarten liep voorop, daarachter kwam Liesbeth, ze voelden zich nu vastberaden. Eline kwam met Thomas achteraan. Het x93huisx94 had geen bel. Maarten klopte, maar ze hoorden niets. Hij keek even achterom, Eline knikte hem toe. Toen ging hij resoluut naar binnen. Binnen rook het muf, en was het schemerig. Eline wilde wel dat de kinderen er niet bij waren, maar ze konden hen in deze onveilige buurt ook niet buiten laten staan.

x91es gibt jemand (is daar iemand)?x92 hoort ze opeens roepen. Verstard blijven ze staan.

x91Hollanders!x92 roept vader terug. Opeens is het huis vol geluiden. De vrouw begint te gillen: x91ik heb hem niet!x92

Ze wordt zichtbaar, en komt hen tegemoet. Opeens stopt ze, en vraagt ze in onberispelijk Nederlands: x91hoe komen jullie hier? Vertel op en gauw wat!x92

Ze leunt met haar schouder tegen de muur, en ziet wit.

Maarten begint rustiger dan hij zich voelt te praten: x91Wij hebben uw zoontje, en wij willen u vragen of u hem terug wil hebben.x92

De vrouw springt op, en begint wild door de kamer te lopen. Opeens loopt ze op hen toe: x91ik wil hem zien!x92 schreeuwt ze in Maarten x92s gezicht x91breng hem hier!x92

Maarten doet alsof hij niets hoort en praat rustig en onverstoorbaar verder: x91uw zoontje is nu bij ons thuis, wij hebben goed voor hem gezorgd, wij houden veel van hem, maar ik vraag u nog eens, wilt u hem hier houden?x92

x91Breng hem hier!x92 gilt ze nu overspannen x91wantx85x92 opeens zwijgt ze. Maarten draait zich om: x91dat zal gebeurenx92 zegt hij. Hij loopt naar buiten, de rug gebogen, de schouders naar beneden. Buiten aangekomen, rent hij naar de auto. Hij wacht bijna niet tot iemand in de auto zit, en begint te rijden. Hij geeft vol gas. Met gierende banden komt de auto in beweging, dan rijden ze scheurend weg. Ze rijden steeds sneller, Eline kijkt naar het gezicht van haar man, het is wit weggetrokken, de lippen op elkaar geklemd. Opeens legt ze een arm om zijn knie.

x91Maarten, pas op!x92 zegt ze enkel. Dat is het moment waarop hij weer tot bezinning komt, hij rijdt zacht de berm in, en stopt. Dan kijkt hij zijn vrouw diepgetroffen aan.

x91Ik heb mijn zoon gedood.x92 Zegt hij. Verbaasd kijkt Eline op: x91Maarten, waarom zeg je dat, hoe bedoel je?x92

x91Ik heb gezegd dat Danixebl daar naar toe mag, maar daar wacht hem een leven van de straat, roverij, drinkpartijen en noem maar op. Ik heb mx92n zoon daar niet voor bewaard, ik heb hem teruggegeven aan de wereld, hij was toch aan ons toevertrouwd?x92

Eline zucht en begint te huilen. Liesbeth voelt zich ongemakkelijk, en Thomas net zo.

Want: ze zijn Danixebl kwijt!

Wat ze nooit gedacht hebben, is toch gebeurd.

Danixebl moet terug, hoe dan ook. Zijn lot staat vast.

Tenminste, dat denken zex85

In de plaats van afschuwelijke onzekerheid kwam de martelende angst, maar die moest ook zijn plek opzeggen, voor de bittere waarheid.

Zwijgend rijden ze even later weer verder. Liesbeth merkt dat ze nu weer richting hun huis rijden. Zullen ze Danixebl nu direct al op gaan halen? Ze kan hem nog niet missen. Ineengedoken zit ze in de stoel, ze huilt, zonder tranen, zoals ze nog nooit gehuild heeft. Ze voelt wat haar vader voelt, Danixebl is weg, en zal hij ooit terug komen.

Hij lacht en hij praat, hij speelt en is vrolijk.

x91mama, Danie mag auto mee!x92

x91Ja, Danixebl, maar wat we gaan doen is helemaal niet leuk.

x91wel leuk!x92 verbeterd hij zijn moeder, en een guitig trekje komt op zijn lippen.

Liesbeth heeft een arm om hem heen geslagen. Danixebl vindt het wel fijn, hij is eigenlijk al aan zijn middagdutje toe, en gaat er lekker tegen aan liggen. Eline legt behoedzaam de deken over hem heen. Thomas en Maarten zitten voorin de auto, allebei verdrietig. Danixebl lijkt het niet te merken.

x91lies lief!x92 lacht hij naar Liesbeth, en hij vervolgt: x91mama, papa, lies, Tommie, Pete, Eef, Mie, Ann, en itte lief.x92 Thomas en Liesbeth hadden hem, met veel moeite al de namen geleerd. Elke dag noemden ze het rijtje voor hem op, en uiteindelijk wist hij ze uit zijn hoofd. Eline begint voor de tweede keer die dag te huilen. Liesbeth heeft zin om dat ook te doen, maar ze besluit om maar flink te blijven.

De laatste uurtjes met Danixebl zijn geslagen.

x91nog een half uurtjex92 meld Maarten op het laatst aan, maar laten we eerst even een stop nemen.x92

Ze stoppen bij een parkeerplaats. Nu komt het afscheid. Ze huilen nu allemaal. Daar staan ze, met zx92n vieren, Danixebl tussen hen in. De parkeerplaats is stil en verlaten, niemand is er, behalve zij.

x91laten we biddenx92 fluistert Maarten, allen sluiten ze hun ogen, om Danixebl heen, die ook zijn handjes vouwt.

x91HEERE, wilt U met Danixebl zijn, wilt U hem bewaren voor de vele gevaren, want wij kunnen hem niet missen, maar we moetenx85x92 Maarten kan niet meer verder. Hij huilt niet hardop, hij snikt het uit.

x91amenx92 fluistert Eline daarom, dan neemt ze haar x93zoontjex94 in haar armen, en kust hem. Vervolgens doet Maarten het, daarna Thomas en Liesbeth. Zwijgend en stil.

Danixebl komt nu wel onder de indruk. Hij kijkt hen aan, met grote weemoedige ogen.

x91Mijn Danixebl!x92 zegt Eline x91mijn zoon, mijn lieveling, kom nog eens, voor het laatst in mijn armen. Danixebl loopt met parmantige stapjes op haar af, en valt in haar armen. ontroerd tilt Eline hem naar de auto. Het laatste stukje moeten ze nog afleggen. En dan zullen ze Danixebl moeten overgeven. Zwijgend rijden ze even later weer. Totdat ze in de x93armenwijkx94 zijn aangekomen. Eline zegt lieve woordjes tegen haar zoontje. Ze zijn snel op het adres voor Danixebl. Daar stappen ze uit, uiterlijk bedaard, maar inwendig boordevol verdriet. Eline tilt Danixebl naar de voordeur. Ze openen de deur, daar zit zijn moeder.

x91hier is uw zoon.x92 Zegt Maarten, de vrouw springt verdwaasd op, dan rent ze naar Danixebl.

x91jongen!x92 roept ze x91ik wilde je, maar toen haatte ik je, en omdat ik van je hou, met heel mx92n hart, wil ik je nu niet meer, lieve zoon, blijf maar bij je pleegouders, je hoort bij hen, dat zijn je echte ouders. Ik kan toch niet goed voor je zorgen!x92 Toen begon ze hart te huilen. Ze rende in uiterste paniek de straat op. Verbaasd bleef Liesbeth staan. Opeens hoorde ze vanaf de straat gegil, en een daverende knal. Maarten snelde naar buiten, maar kwam binnen een paar tellen, weer kokhalzend binnen.

x91Ze isx85 ze ligtx85x92 hij kon niet verder. Eline besloot om even te kijken, maar Maarten hield haar tegen.

x91ze is verongeluktx85x92 kon hij alleen maar uitbrengen.

De vrouw, die het beste voor haar zoon gewild had, was daar in koele bloede, voor een auto gesprongen. Het beste voor haar zoon, maar het meest verkeerde voor haar zelf. Dit was afschuwelijk!

Liesbeth deed een belangrijke ontdekking, samen met Thomas, toen ze binnen moesten blijven. Van Maarten mochten ze de straat niet op, vanwege het ongeluk.

op de tafel lag een briefje:

Het beste voor mijn lieve zoon,

Mijn lieve jongen, ik hou van je.

Daarom moet ik er voor zorgen, dat jij het beste krijgt.

En dat kan ik jou niet geven.

Je lieve pleegouders zijn daar beter voor.

Ze willen jou aan mij teruggeven maar dat moet verhinderd worden.

Daarom moet ik die weg afsnijden,

En dat gaat alleen maar met mijn eigen vlees.

Ik wil niet meer leven.

Mijn leven heeft geen betekenis.

Maar die van jou moet dat wel krijgen.

Ik legde je ten vondeling

Ik wilde het beste voor jou.

Want ik hou van jou.

Je vader was niet goed voor jou en niet voor mij

Daarom heb ik je weggegeven, zelfs even gehaat.

Maar dat is nu voorbij.

Van je moeder.

Liesbeth vouwde het briefje zorgvuldig op, terwijl de tranen haar over de wangen stroomden. Danixebl moet gelukkig worden, dit briefje was voor hem.

De reis

x91Dag lieve meisjes, zullen jullie rustig zijn?x92

Eefje en Mieke knikten bedrukt.

x91het zal wel loslopen.x92 dacht oma.

Peter knikte, hij was voorlopig de oudste van de kinderen, en hij vond het maar stoer.

Het afscheid viel Eline toch zwaarder dan ze had gedacht, maar het was nodig.

Liesbeth leunde achterover in de autostoel. Daar gingen ze dan, op weg naar Duitsland. Ze zat naast Thomas. voorin zaten haar vader en moeder. De anderen waren bij opa en oma.

Het was zo vreemd allemaal. Achterin lagen de koffers, met kleren voor een paar dagen. Een paar dagen zouden zij, met zx92n vieren naar Duitsland gaan. Misschien ook korter. Nu ging het echt gebeuren, ze gingen de moeder van Danixebl opzoeken. Ze moesten zekerheid hebben. Die martelende onzekerheid werd ondraaglijk. Daarom waren ze nu op weg naar Duitsland, metx85 het adres van Danixebl x92s moeder. Na heel veel zoekwerk was Maarten eindelijk aan het adres gekomen, en nu gaan ze die vrouw opzoeken. Vragen wat zij er van vind, of ze haar zoon nog terug wil. Alles, maar dan ook alles moet uitgepraat worden.

ALLES!!!

Hoe zal die vrouw reageren. Zou ze vriendelijk zijn, of niet.

Arm of niet, of?… Liesbeth had geen idee. Haar vader dacht dat ze niet rijk zou zijn, want ze woonde in Oost- Duitsland, waar nog niet veel moderne vorderingen waren gemaakt, ook allemaal in verband met de Berlijnse muur. De kleineren zijn bij opa en oma achtergelaten. Ze vonden het niet erg, maar hoe zal dat vanavond gaan? De stem van Thomas haalt Liesbeth uit haar gepeins.

x91Hoe lang is het nog rijden?x92

x91nu nog twee uur.x92

x91zo weinig?x92

x91ja, maar daar aangekomen gaan we eerst naar het hotel, morgen gaan we de zaak eerst allemaal op een rijtje zetten, en dan gaan we naar haar toe.x92

x91wel lux, zox92n hotel, vindt u niet?x92 bemoeit nu ook Liesbeth zich met het gesprek.

x91ja, wat zal ik zeggen. Het is een eenvoudig hotel en straks hebben we geen tijd om ons ook nog met koken bemoeien. Wij daar al veel genoeg aan ons hoofd krijgen. We hebben jullie meegenomen zodat jullie kunnen zien hoe het daar allemaal is. En dat het leven zo gemakkelijk niet in elkaar zit. Jullie zullen daar veel meemaken, veel ervaringen op doen. Dat is erg belangrijk. Zo kunnen jullie ook zien dat het met Danixebl allemaal zo gemakkelijk niet gaat. Zoiets is vreselijk moeilijk. En van die luxe, wat je net zij, daar zal je niet veel van merken. We gaan niet naar Duitsland om te genieten, maar om alles weer recht te maken. Er zal daar vast wel een avond komen, dat jullie daar huilend in slaap vallen. Want wat jullie nu gaan zien is afschuwelijk! Misschien is het zo dat die vrouw onze Danixebl weer terug wilt, of het is zo, dat ze hem niet meer hoeft, dat ze hem afzegt en afdankt. Dat zoiets gebeurd is vreselijk!x92

Het was een hele poos stil, nadat Maarten dit gezegd had.

x91dus we gaan daar iets heel naars meemaken?x92 vroeg Thomas bang.

x91nee, dat hoeft niet, misschien valt het allemaal nog wel mee, maar je hebt wel kans dat je echt niet vrolijk terug komt. Misschien wel opgelucht, of juist niet; want dat kan ookx85x92

x91maar weet u, of we maken mee dat die vrouw Daniel niet meer hoeft. U zei net dat zoiets afschuwelijk is, maar het kan ook dat ze

Daniel wel

weer wilt. Dat is voor ons natuurlijk verschrikkelijk. We maken dus in ieder geval iets naars meex85x92

x91ja, als je het zo bekijkt wel.x92

Eline had zich niet bemoeit met het gesprek, maar ze dacht nog lang na over de woorden van Thomas. Wat zouden ze meemaken.

Het zag er gezellig uit. Een wit hotelletje met donkerbruine luiken. Een eigen stijl. Liesbeth was helemaal verrast toen ze de parkeerplaats opreden. Dat het er zo uit zou zien had ze niet gedacht. Beneden bij de balie kregen ze de sleutels van hun slaapkamers. Een gedienstig meisje ging hen voor en bracht hen bij de slaapkamers. Het zag er eenvoudig maar gezellig uit. Er waren twee slaapkamers. Een met een tweepersoonsbed, en een met een stapelbed. Eline bekeek alles nauwkeurig.

x91het ziet er goed uitx92 zei ze x91hier kunnen we rustig bezig zijn.x92

Met zx92n allen hielpen ze om de pyjamax92s en de kleding weg te ruimen. Er waren verschrikkelijk veel laden en kasten. Nadat ze dat gedaan hadden, moesten ze nog een half uur wachten, voordat ze konden gaan eten. Eline belde naar opa en oma, om te vragen hoe de anderen het maakten en Maarten sloot zijn laptop aan.

x91wat zullen wij eens gaan doen?x92 vroeg Thomas.

x91naar beneden.x92 antwoordde Liesbeth.

x91goed, dan zal ik het even vragen.x92 Thomas snelde naar Maarten, die het direct goed vond. x91wel om half zes weer naar de slaapkamer komen.x92 zei hij.

x91wat zullen we nemen?x92 vroeg Liesbeth eenmaal op de gang x91de trap of de lift.x92

x91trapx92 vond Thomas, na even zoeken hadden ze hem gevonden, en ze liepen naar beneden. Bij de balie knikte het meisje, dat hen de slaapkamer ook had gewezen, hen vriendelijk toe. Ze groetten terug, en gingen door de wijde klapdeuren naar buiten, waar het al donker was.

x91wat is het hier arm!x92 zei Thomas.

x91en koud!x92 bibberde Liesbeth.

x91ach joh! dat is het in Nederland ook wel.x92

x91ja, weet ikx85x92

x91zullen we een ommetje maken, dan kan jij direct wat opwarmen.x92 stelde Thomas voor.

x91ja, leuk  en dan zien we direct wat van de omgeving.

ze liepen langzaam langs de arme, maar ook wel gezellige huisjes.

x91ik zie tegen morgen op!x92 zei Thomas opeens.

x91ja, dat snap ik, ik ook.x92 zei Liesbeth, ze was al iets opgewarmd.

x91zouden wij die vrouw kunnen verstaan, of zou ze alleen maar Duits praten?x92 vroeg Thomas.

Liesbeth haalde haar schouders op: x91Hoe kan ik dat nou weten?x92

x91zal ze Daniel terug willen?x92 vroeg Thomas opeens angstig.

x91ik hoop het van harte niet!x92 zei Liesbeth, haar stem klonk al net zo angstig.

x91tot nu toe is alles goed gekomen, maar nux85x92 zei Thomas bezorgd x91ik heb zo het gevoel dat helemaal verkeerd af gaat lopen.x92

Bij Liesbeth schoot opeens een gedichtje in gedachten:

De mens lijdt het meest,

door x92t lijden dat hij vreest,

maar nimmer op komt dagen.

Ze wist dat ze dit versje op dit moment niet tegen Thomas kon zeggen. Het zou bij hem geen indruk maken. zijn zorgen zouden blijven. Totdat ze zekerheid hadden. En die zekerheid zouden ze, als het goed zou gaan, morgen krijgen.

x91Het is al laatx92 zei Liesbeth. x91kom we moeten gaan anders komen we te laat voor het eten, en daar zullen papa en mama helemaal niet blij mee zijn. .x92

Het eten smaakte heerlijk, ondanks de zenuwen. De tijd, die ze er voor moesten wachten, hadden ze er wel voor over. Ze aten, totdat ze helemaal verzadigt waren. Gelukkig was het ook niet duur.

x91een knappe kokx92 vond Eline x91ik zou wel willen dat ik het zo kon.x92

x91jij kan het nog beter!x92 vond Maarten.

Eline schudde vastberaden haar hoofd: x91nee joh, dat zeg je alleen maar omx85x92

Maarten legde zijn hand op haar mond. x91nu niks meer zeggen.x92

Liesbeth en Thomas volgden alles lachend. Eigenlijk vonden ze het eten hier wel wat lekkerder dan thuis. Maar dat kwam misschien ook wel door de luxe die er aan vast zat.

Toen ze alles op hadden liepen ze naar boven. Thomas en Liesbeth hadden een stel spannende leesboeken meegenomen, en begonnen onderuitgezakt in een stoel te lezen.

x91zouden jullie niet in bad gaan?x92 vroeg Eline.

x91ja, lekker!x92 Liesbeth was er als de kippen bij, x91dan doe ik het nu direct, goed?x92

x91ga je gang maar.x92

Liesbeth pakte haar nachtpon en schoon ondergoed, en verdween in de badkamer. Eigenlijk is dit heerlijk zo! dacht ze. Al was dit dan geen echte vakantie, toch konden ze nu wel lekker luieren. Al zou dat vanaf morgen waarschijnlijk anders worden.

Neurixebnd deed ze de kraan open, en stapte ze in bad.

Het was verrukkelijk, hier in dit hotel, en haar vader noemde dit eenvoudig! Nou, dat vond zij beslist niet. Nadat ze zich grondig gewassen had, ging ze er weer uit. Op haar pantoffels en in haar nachtpon kwam ze even later de anderen weer tegen, die in de slaapkamer van haar vader en moeder zaten.

x91zo, jij bent lekker schoon.x92 vond Eline, en ze vervolgde: x91ga jij ook nog even in bad, Thomas?x92

Thomas trok eerst een vies gezicht en stak daarna zijn tong uit.

x91ik vind het goed dat je niet gaatx92 zei Eline, x91maar dan moet je wel morgen.x92

Thomas liep naar zijn kamer om zich om te kleden, toen hij even later weer terug was, zaten ze gezellig met zx92n vieren bij elkaar. Maarten en Eline lazen beiden een krantje, en Thomas en Liesbeth een boek. Het was heel stil. Liesbeth gedachten waren niet bij het boek, al was het nog zo spannend. Haar eigen leven was nu spannender, de personen uit het boek konden haar op dit moment niets schelen, haar eigen persoon, de persoon van haar broertje, en van haar ouders. Daar ging het nu om. En morgen, hoe zal het dan gaan?

De puzzel

Haar hoofd ruste op een jutezak, ze lag in het schuurtje, maar haar gedachten waren ver weg, die waren thuis, bij de vrijdagavonden. Ze zaten om de tafel, met zx92n vijven deden ze een spelletje, zij, Thomas, Peter, Mieke en Eefje. Eefje en Mieke deden voor spek en bonen mee, want helemaal begrepen ze het spelletje nog niet. Toen werd er aangebeld, vader ging naar de deur en iedereen liep achter hem aan. Hij had een pakket in zijn hand. In de woonkamer deed vader de doos open. Iedereen stond er om heen. In de doos lag een baby, maar opeens groeide die baby en werd een man. Die man pakte haar vast, sleurde haar mee en gooide haar in zijn auto. Toen reed hij met haar weg. ze probeerde te gillen, maar het lukte niet. Haar rug deed pijn, en het was zo koud. Liesbeth opende haar ogen. De werkelijkheid begon tot haar door te dringen. ze had gedroomd maarx85 ze was in een afschuwelijke positie!

huilen kon ze niet, dat had ze al gedaan, lang, ja, heel lang. Haar hoofd was leeg, haar ogen uitgedroogd. ze kon niet meer. Stil lag ze daar, haar handen op de rug vastgebonden. De vragen bestormden haar onstuimig, maar ze wist er geen antwoord op. Om haar heen was het donker en in haar was het donker. Even werd Liesbeth bang, wat zouden haar ontvoerders met haar gaan doen? Ze liet haar hoofd rustig liggen, erger kon het niet worden, of?…

Ze vouwde haar handen, in de touwen, achter op haar rug. Haar ogen sloot ze. Ze wist niet, dat juist op dat moment haar vader voor haar bad. Nu deed zij hetzelfde.

x91wilt u mij bevrijden, alstublieft?x92

Ze staarde omhoog naar het planken dak. Alles was donker, het was al laat. Hoe laat wist ze niet. Ze lag hier helemaal afgesloten, zonder enig besef van de buitenwereld.

x91ze zijn huilend in slaap gevallen.x92 Eline keek haar man verdrietig aan, zojuist had ze Eefje en Mieke naar bed gebracht, eerst wilden ze niet, maar het was toch nodig, met tranen in de ogen zijn ze uiteindelijk gaan slapen.

Maarten keek zijn vrouw zorgelijk aan. Hij had net een gesprek gehad met een agent, die ingelicht was. Ze zouden er zaak van maken. maar hoe snel zouden ze Liesbeth terug krijgen? Eline zei verder niets, en wilde de kamer in gaan. maar Maarten hield haar tegen: x91Eline, rustig maar, en misschien komt alles toch wel goed, bid maar.x92

Eline knikte, haar wangen waren nat van het huilen. Thomas zat in de woonkamer starend voor zich uit te kijken. Zijn handen in de broekzakken.

x91Thomas, eigenlijk moet jij ook maar gaan slapen.x92 zei Eline. Thomas ging staan.

x91slapen!x92 riep hij x91slapen? Als Liesbeth misschien in groot gevaar is? ik doe het niet! nee, ik doe dat echt niet!x92 opeens barste hij in tranen uit, zijn schouders schokten hevig op en neer. Maarten keek zijn vrouw veel betekend aan, de zenuwen kregen de overhand.

x91de slaap heb je ook nodig, hoor Thomas.x92 probeerde Eline zachtjes.

Thomas schudde verdrietig maar vastberaden zijn hoofd.

x91ik wil me wel omkleden, maar ik ga niet naar bed, ik kan toch niet slapen.x92

x91dan doe je dat.x92 Eline wist bij zichzelf dat ze hem niet van zijn standpunt af kon brengen, hij was precies zoals zijn vader, die ook altijd bij zijn standpunt bleef. Thomas liep met gebogen hoofd de kamer uit en liep de trap op, naar zijn kamer. Boven op zijn bed bleef hij stil zitten, zijn hoofd in zijn handen. Hij dacht aan Liesbeth, waar zou ze zijn? Langzaam stond hij op om zich uit te kleden.

Toen hij zijn broek uit trok, merkte hij opeens weer de x93puzzelbriefx94. Hij legde de stukken een voor een op zijn bureau, en wilde zich omdraaien om naar beneden te gaan. Maar zijn oog viel opeens op het woordje: x91Palinggracht.x92 Hij sprong op, en pakte het stukje vast, hij kon het met moeite ontcijferen. zo vlug hij kon, probeerde hij alle stukken naast elkaar te leggen, zodat het een geheel werd. het was niet moeilijk, en hij had het gauw gedaan. Toen vlogen zijn ogen over de regels, zijn verwondering maakte plaats voor verbijstering, wat was dit?

Onze baas heeft ooit een kind gekregen, maar die heeft hij ondoordacht weggegeven, omdat hij het toen zo arm had. Zijn vrouw is daarna vertrokken naar het Duitsland, en daar heeft hij nooit meer iets over gehoord. Onze baas het ons gedreigd, dat we onze baan kwijt krijgen, tenzij wij zijn zoon weer bij hem terug brengen samen met twintigduizend euro. Zijn zoon verblijft, in Rotterdam aan de Palinggracht, we weten niet precies welk huis, maar we weten wel de personen die voor hem zorgen. Daaronder een meisje van ongeveer dertien jaar die elke dag twaalf kilometer moet fietsen om naar school te komen door afgelegen gebiedx85

De laatste regels kon hij niet meer lezen, het ene puzzelstuk ontbrak. Maar dat puzzelstuk moest hij hebben, dat was juist het belangrijkste! Zo vlug hij kon begon hij te zoeken. in zijn zakken zat het stuk niet en het lag ook niet in de kamer. Zou hij het onderweg verloren zijn? of zal het nog in de keet liggen. Hij moest het hebben! En de enige manier was terug gaan naar de keet, er zat niets anders op. Hij begon zich langzaam weer aan te kleden, opeens bedacht hij dat hij van zijn vader en moeder vast niet zou mogen. Daarom trok hij zijn pyjama weer aan, en ging naar beneden.

x91mamx92 zei hij, x91ik ga toch maar naar bed.x92 Hij gaf zijn moeder een kus en ging weer naar boven. Dit was de eerste keer dat hij zo keihard, zonder blikken of blozen zat te liegen! het was niet goed, want hij was al lang van plan, om door het raam naar buiten te gaan. En dan alleen de weg naar de keet terug zien te vinden. Boven op zijn kamer kleedde hij zich voor de derde keer die avond om. Hij sloeg een warme doek om zijn nek, deed schoenen aan. En opende toen het raam. De ijzige kou kwam hem tegemoet. Maar hij moest! hij had geen keuze, nu zal hij naar de keet gaan, om het laatste puzzelstuk op te halen, en dan het hele geval te ontcijferen en misschien kwam hij er dan wel achter waar Liesbeth was. Maar hij wist xe9xe9n ding heel zeker: ZIJN ZUS WAS ONTVOERD!

Daarom had hij die moed, hij liet zich uit zijn raam zakken, en belandde op het dak van de keuken. Hij keek om zich heen, overal was het donker. Alleen het zwakke licht van de lantaarnpaal verlichtte de omgeving een beetje. Met een onstuimig gevoel gleed hij langs de regenpijp naar beneden, toen stond hij op de grond. Hij rende weg, het was koud, maar hij voelde het niet. De keet was niet ver weg, daar lag het geheim verborgen. Thomas rilde, maar niet alleen van de kou. Zijn hart klopte wild, hij was achter een groot geheim gekomen. Liesbeth was ontvoerd, omdat die mensen Danixebl terug wilde! Dat had Thomas nooit gedacht. Maar hij zal zijn zus bevrijden. Al gauw naderde hij de keet. De koude wind blies door zijn wollen trui, een jas had hij niet aan. Bij de keet stonk het, net zoals anders. Maar hij lette er niet op. Voorzichtig naderde hij de keet, hij pakte de klink vast. opeens hoorde hij stemmen. Hij dook in elkaar. Er waren mannen in de keet, misschien wel de ontvoerders van Liesbeth! Onder xe9xe9n van de vieze ruitjes bleef hij gehurkt zitten, hij hield zijn adem in. Nu zal ik ze afluisteren! dacht hij. Angst kende hij niet meer. Het ging er nu alleen nog maar om, om de puzzel op te lossen, en als dat gedaan was? Dan had hij waarschijnlijk zijn zus gevonden. Hij hoorde de mannen praten, af en toe ving hij een geluid op. opeens hoorde hij ze wat luider praten. het ging over zijn zus!

x91Ze is nogal koppig, en doet net of het haar niets kan schelen.x92

x91hoezo?x92

x91nou ja, ze doet zich niet echt bang voor. Ze leunde maar een beetje op een strobaal, en later kwam ze met de smoes dat ze allergisch was voor de koe, die ik bij haar in het schuurtje heb gezet.x92

x91ha, ha! waarom heb je een koe bij haar in het schuurtje gezet?x92

x91nou, mijn stal was al vol. Toen dacht ik opeens aan dat plekje.x92

x91paste dat wel?x92

x91ja joh! ik heb haar gewoon in dat ene uitbouwseltje gelegd.x92 en die koe in de andere hoek neergezet.x92

x91vond ze dat ook niet erg.x92

x91nee joh, ze keek alleen maar een beetje benauwd, maar later draaide ze zich om, en keek me niet xe9xe9n keer meer aan.x92

x91was ze ook echt allergisch?…x92

x91weet ik niet, maar ze begon wel te niesen.x92

x91ik weet genoegx92 fluisterde Thomas, hij kroop weg. hij maakte een sprongetje van blijdschap. Hij wist wxe9lk schuurtje een uitbouwseltje had, dat was er maar een, en daar zal hij nu direct gaan kijken!

Stil luisterde Liesbeth naar het gestamp en gesnuif van de koe, in de andere hoek van de schuur. Ze had naar die mannen toe net gedaan of het haar niks kon schelen. maar ze voelde zich vreselijk beroerd. Waarom moesten ze nou juist een koe hier zetten. Zij was daar allergisch voor, waarom moest dat nou? Huilen deed ze niet meer, dat had toch geen zin. Ze staarde stil naar het plafond, en dacht terug aan wat er allemaal gebeurd was. Haar ontvoerders hadden haar eerst geblinddoekt in een muffe ruimte gegooid, daar had ze geslapen en gedroomd. Toen hadden ze haar meegenomen en hier gegooid, ze kon niet weg, haar voeten zaten vast. Wat er verder met haar ging gebeuren wist ze niet precies. een man had haar een paar dingen uitgelegd. Ze zouden haar in verloop van tijd over de grens smokkelen, en vanaf daar, zal ze ingeruild worden tegen Danixebl. Zij werd dus gegijzeld omdat de mannen Danixebl terug wilden. Het zat ingewikkeld in elkaar, en als ze er aan dacht werd ze er moe, maar ook verdrietig van.

Liesbeth hoorde de koe opeens snuiven, en met zijn poten vervaarlijk bonken. Toen opeens hoorde ze een roffel op de ene wand van de schuur. Liesbeth verstijfde, wat was dat?

Een hevige angst kwam in haar op. Wat gebeurde er? ze werd bang vooral doordat ze niets kon doen, want ze lag vast. Opeens zag ze dat de schuurdeur zachtjes openging. Een donkere gedaante kwam binnen. Liesbeth sloot haar ogen. Ze wilde schreeuwen, maar ze deed het niet. Wie was dat?

x91Help mij!x92 fluisterde ze. Toen opeens hoorde ze iemand haar naam roepen.

x91Liesbeth, Liesbeth, ben je hier?x92

Liesbeth kon niet antwoordden, vanwege het plakband op haar mond, maar ze kon het wel uitschreeuwen van blijdschap. Ze herkende die stem, het was de stem van Thomas. ze stootte met haar voet tegen de wand, in de hoop dat hij haar hoorde. Ze zag hem in de schemer dichterbij komen.

x91Liesbeth!x92 riep hij weer, nu iets wanhopiger. Toen opeens zag hij haar liggen.

x91Liesbeth!x92 riep hij, nu voor de derde keer, maar nu helemaal verrast. Toen opeens hoorden ze een auto stoppen.

Thomas keek door een kier naar buiten. Hij zag drie manen naar het schuurtje lopen. Ze spraken met elkaar en hij herkende de stemmen. het waren dezelfde mannen als uit de keet. Thomas keek om zich heen. Hij moest zich verstoppen, en gauw! Als de mannen hem zouden zien, dan zou het niet goed aflopen. Liesbeth kon niets zeggen, maar ze wees met haar hoofd naar de ton in de hoek van de schuur. Thomas begreep het, hij rende er naar toe en ging er achter zitten. op dat moment ging de deur van de schuur open, de drie mannen kwamen naar binnen. De laatste had een bord en een flesje water vast.

x91hier heb je wat eten.x92 zei hij nors, en hij zette de beker en het bord naast Liesbeth neer. Thomas hield zijn adem in. Als ze hem zagenx85 De twee andere mannen gingen vlak naast hem staan. Hij rook de indringende geur van zweet en tabak. De mannen lachten, trapten Liesbeth en sleurden haar overeind, om haar te laten eten.

Een trok het plakband van haar mond af, en stopten de stukken brood, die op het bord lag, er een voor een in. Thomas zag dat Liesbeth bijna moest overgeven. Hij kreeg het zelf ook benauwd. Waarom gingen die mannen nou niet weg? Als ze hem zagen, zou zijn hele plan in deugen vallen. Zijn hielen deden pijn van het ongemakkelijk zitten. Hij viel bijna om, hij kon zo niet langer. Opeens gleed hij onderuit, de ton viel bijna, maar hij kon hem nog maar net vastpakken. Zijn hart bonsde hevig

x91wat doe je nou toch?x92 lachte de ene man.

x91dat deed ik nietx92 viel de aangesprokene uit.

x91kom, laten we gaan.x92 zei de derde. Een voor een verlieten ze de schuur. Thomas kon wel juichen. Toen hij de auto hoorde vertrekken, liep hij naar Liesbeth toe en trok het nieuwe plakband, wat ze net weer op haar mond geplakt hadden, er af.

x91Thomas.x92 zei Liesbeth zachtjes.

Thomas zag dat ze huilde. Hij maakte haar armen en benen los, en hielp haar om te staan.

x91kom, niets vragen en zeggenx92 zei hij fluisterend x91thuis vertel ik wel verder, nu moeten we doorgaan. vlug!x92

Liesbeth volgde hem, en zo snel ze konden liepen ze terug naar de stad. Het was nog een behoorlijk eind, maar al rennend duurde het niet lang of ze waren er.

x91nu zijn we wel weer in veiligheidx92 zei Thomas, toen ze de Palinggracht naderden. Liesbeth knikte zachtjes, en fluisterde: x91hoe heb je mij kunnen bevrijden, Thomas.x92

x91thuis vertel ik het, Liesbeth, maar papa en mama zullen met smart op je wachten.x92

Ze versnelden hun pas. Liesbeth voelde zich dolgelukkig, maar nog wel gespannen. Toen zagen ze hun huis. Beneden scheen tussen de gordijnen door nog licht naar buiten. Het zag er gezellig uit, maar Liesbeth en Thomas wisten wel, dat die gezelligheid binnen niet te vinden was. maar alleen angst.

x91Thomas is weg, en zijn raam staat open!x92 gilde Eline overstuur.

Maarten sprong overeind.

x91echt, nee, dat is niet waar!x92 Hij zag dat Eline wit werd, en in elkaar zakte. Snel ving hij haar op en legde haar op de bank. Uit de keuken haalde hij met bevende handen een glaasje water. Hij was net zo goed als Eline, verschrikkelijk geschrokken. Ook Thomas weg! Hoe zou dat aflopen? Thomas zei dat hij naar bed ging, al ruim een uur geleden. Eline wilde zojuist even bij hem kijken, maar hij was verdwenen. Spoorloos.

Het duurde niet lang of Eline kwam al weer bij haar positieven, toen begon ze hevig te huilen.

x91Twee kinderen weg!x92 snikte ze verdrietig. Maarten aaide haar kalmerend over de arm, maar hij kon haar niet troosten. Hoe zou  hij haar ook kunnen troosten? hij was zelf net zo hopeloos en troosteloos. Stil en verdrietig zaten ze bij elkaar in de kamer, niet wetend dat hun kinderen, waar ze nu om rouwden, binnen enkele minuten in hun armen lagen.

x91zullen we bidden?x92 vroeg Maarten. Eline knikte. Maarten vouwde zijn handen: x91Heere, wilt u onze kinderen weerx85x92 Zijn stem verstikte in tranen, hij kon niet meer verder. Toen opeens hoorde ze een zacht, maar steeds luider wordend getik op de achterdeur. Maarten en Eline sprongen verbaasd overeind en liepen achter elkaar naar de keukendeur. Door het raam zagen ze twee gedaantes staan.

x91Liesbeth en Thomas!x92 riep Eline helemaal ontdaan. Zo snel ze konden openden ze de voordeur, en hun kinderen vielen in hun armen.

x91Liesbethx85 Thomasx85x92 zei Maarten ontroerd. Ze liepen met zx92n vieren naar de woonkamer. Eline had een arm om haar kinderen heen geslagen. Liesbeth voelde zich dolgelukkig. Ze moest alles vertellen, alles. Ook dat die mannen Danixebl weer terug wilden. Dat was wel een schok. Ook Thomas moest vertellen van de keet, de puzzel en zijn leugen. En uiteindelijk zijn zoektocht naar Liesbeth.

x91laten we danken.x92 zei Maarten ontroerd.

Juist toen de klok vier uur in de nacht sloeg. Knielden ze met zx92n vieren neer voor de bank.

Nieuw bericht

Liesbeth trekt haar sjaal nog wat strakker om haar nek.

Het is ijzig koud, een sterke noordenwind gaat over het land. Af en toe vallen er wat sneeuwvlokken, maar te weinig, om het land mooi wit te maken. Stevig trapt ze door.

Haar zware boekentas trekt haar schouders bijna omlaag. Een paar verdwaalde sneeuwvlokken vallen in haar gezicht, vluchtig veegt ze ze weg.

Even recht ze haar rug, en kijkt de weg af, het duurt niet meer zo heel lang, dan is ze in haar dorp.

De weg van school naar huis is een heel eind. Ze doet nu het eerste jaar van de Havo. Haar broertje Thomas zit nu in groep acht, volgend jaar hoopt hij ook naar het voortgezet onderwijs te gaan. Voor Peter is het voorlopig zo ver nog niet, hij zit in groep zes, en Mieke en Eefje in groep drie. Anne en   Danixebl zijn ook een stuk ouder geworden, zij zijn nu allebei net drie jaar.

x91En toch zal het moeten!x92

x91Anders kunnen we onze baan helemaal wel op zeggen.x92

x91ja, ik weet dat het nodig is, maarx85x92

x91nu geen ge-maarx85 Wil je je baan nog houden of niet?x92

x91tuurlijk wel, maar die man die laat ons wel als zijn slaven gebruiken.x92

x91ja, ik weet het, ik vind het afschuwelijk, maar op dit moment kan het niet anders.x92

Hij wijst met een priemende vinger naar zijn overbuurman, die zojuist heeft gesproken.

x91je doet mee!x92 sist hij dan, en op zijn woorden nog wat meer kracht te geven, slaat hij met zijn ene vuist op de tafel.

x91okay, natuurlijk doe ik mee, maar als hij ons nou steeds vaker om klusjes uit ga sturen, danx85x92

x91dan zien we wel verder, ja, maar nu is dit op onze loopbaan gekomen, en dit probleem moeten wij eerst uit de weg zien te ruimen. Vervolgens kijken we wel weer verder.x92

x91en mag ik ook nog wat inbrengen?x92 vraagt een derde man aan de tafel x91jullie zitten nu wel zo iets achter mij langs te bespreken, maar vind ik dat wel goed?x92

x91je moet het maar goed vinden.x92

De leider, Frits, kijkt zijn collegax92s streng aan x91dus jullie moeten het goed vinden, en ik heb een plan bedacht hoe we het aanpakken, maar laten we eerst het een en ander op een rijtje zetten.x92

Hij pakt van zijn bureau een groot vel en schrijft met grote letters bovenaan: x91maatregelen om onze baan te behouden.x92

x91officieelx92 smaalt de kleinste; Ard.

Frits antwoord niet, maar schrijft verder: x91Onze baas heeft ooit een kind gekregen, maar die heeft hij ondoordacht weggegeven, omdat hij het toen zo arm had. Zijn vrouw is daarna vertrokken naar het Duitsland, en daar heeft hij nooit meer iets over gehoord.x92

x91wat je nou allemaal opschrijft is onzin!x92 Roept Max, de derde collega.

x91nee, het is geen onzin, we moeten alles op een rijtje hebben.x92 Ondertussen blijft hij gewoon doorschrijven: x91onze baas het ons gedreigd, dat we onze baan kwijt krijgen, tenzij wij zijn zoon weer bij hem terug brengen samen  twintigduizend euro. Zijn zoon verblijft, in Rotterdam aan de Palinggracht, we weten niet precies welk huis, maar we weten wel de personen die voor hem zorgen. Daaronder een meisje van ongeveer dertien jaar die elke dag twaalf kilometer moet fietsen om naar school te komen door afgelegen gebied, daarom lijkt ons al duidelijk wat en hoe we deze zaak op gaan knappen…x92

Hij schrijft nog verdere bijzonderheden op, leest dan de brief over, en scheurt hem in een paar stukken. Precies op tijd verlaten de drie mannen het oude gebouw. De brief blijft achter in de prullenbak, waarom zouden ze hem verstoppen, in deze keet komt nooit iemand. Het gebouw is al zo oud, en bijna niemand weet dat het hier staat. En al wisten ze het, ze zouden er toch niet komen, om de ondraaglijke stank die er om heen hangt. En zij hebben nu wat beters, iets gevaarlijks te doen.

Wat is het toch koud! denkt Liesbeth, al begint ze nu wel wat op te warmen. Ze moet nu nog ongeveer een kwartier fietsen. Ze verlangt al naar huis, eerst eten, en dan heerlijk in een warm bad, om vervolgens een spelletje te doen met de anderen. Vandaag is het toch vrijdag, dus ze gaat vanavond geen huiswerk maken, zoals ze anders altijd moet doen. En het is nu toch het begin van de kerstvakantie. Heerlijk! denkt ze. Het is ondertussen al schemerig geworden.

Wat is het hier toch stil! denkt Liesbeth, er is geen mens, tenminste? ja, er is toch wel iemand, voor haar ziet ze autolampen op doemen. de auto stopt. Liesbeth fiets rustig verder, juist als ze langs de stilstaande auto wilt gaan, hoort ze stemmen.

x91wacht!x92

Help! denkt Liesbeth geschrokken, en ze probeert haar snelheid wat op te hogen, maar opeens springen er twee gedaantes voor fiets, ze moet nu wel remmen, of zal ze het toch niet doen? haar gedachten gaan razendsnel. Gedachten aan thuis flitsen door haar heen.

x91stop!x92  wordt er weer geroepen, als ze het weer niet doet roepen ze opnieuw: x91stop! en nu direct!x92 Opeens voelt ze dat iemand een ruk geeft aan haar bagagedrager, zodat ze wel moet stoppen. De mannen pakken haar vast en willen haar naar de auto trekken, maar als aan de grond genageld blijft Liesbeth staan. Waarom gebeurt dit? Is dit wel de bedoeling?

x91help mij!x92 schreeuwt ze dan, Liesbeth voelt dat een man haar nek vast klemt, de ander pakt haar handen, en bind ze op haar rug vast.

x91help!x92 schreeuwt ze nog eens, x91help mij!x92

x91niemand kan je helpen!x92 snauwt de grootste man, hij is het die haar zo strak vast heeft in haar nek, de andere man pakt haar benen, en met zijn driexebn tillen ze haar in de auto, en zetten ze haar op de achterbank. Haar fiets en haar schooltas gooien ze in de achterbak, ze merken niet dat een blaadje uit haar tas op straat valt. De opdracht die ze van haar mentor heeft gekregen. Dan hoort ze dat de auto optrekt, en met volle vaart weg rijdt.

De keiharde werkelijkheid komt haar tegen:

Ze is ontvoerd!

***

x91In de toren is geboren, Piet of Nel, wie kies jij dan wel? Nel? Dan ben jij hem lekker wel!…x92

Iedereen stuift uit elkaar. Een jongen staat teleurgesteld te kijken, wat jammer, dat hij hem nou juist moet zijn met verstoppertje. Hier kan je juist zo leuk verstoppen maar waarom moet juist hij nou weer zoeken?

Peter Huize rent weg, en kijkt ook om zich heen of hij een goed plekje kan vinden, het schemert al een beetje, en het is ijskoud. Lekker spannend! Er zitten toch wel voordelen aan dat Liesbeth tegenwoordig zo laat thuis komt, denkt hij. Nu eten ze vaak wat later, zodat hij langer met zijn vrienden kan spelen. Maar waar moet hij zich zo gauw verstoppen? Al zijn vrienden hebben al een plek bezet, er blijft niet veel anders over dan achter dat ene bultje, of zal hij die keet daar maar eens proberen?

Zo vlug hij kan rent Thomas er naar toe, het stinkt er. Maar hij is verkouden, en ruikt het dus maar half. Hij vindt het juist spannend om hier een keer te komen kijken. De deur knarst als hij hem opendoet, binnen stinkt het tot zijn verwondering helemaal niet. Hij zit een tafel staan en een stel stoelen. Hij klapt in zijn handen, dit had hij niet verwacht! Snel gaat hij op een van de gammele stoelen zitten, hier zullen ze hem nooit vinden!

Het duurt niet lang of hij is aan de donkerte in de keet gewend. Het zitten aan de tafel begint hem wat te vervelen, dus hij staat op en loopt wat rond, op tafel liggen een paar blikjes waarin nog een klein bodempje vocht staat.

x91het is dus nog niet zo lang geleden dat hier mensen zijn geweest.x92 concludeert hij.

In de hoek ziet hij een prullenmand staan. Zijn nieuwsgierigheid steekt de kop op, en hij loopt er naar toe, in de prullenmand ziet hij stukken papier liggen. Peter is altijd al een liefhebber van puzzelen geweest, dus dit lijkt hem wel wat, wat moet hij anders hier doen? De x93puzzelstukkenx94 legt hij een voor een op tafel, hij ziet dat er wat op geschreven staat. Op dat moment gaat het fluitje van de x93zoekerx94. Iedereen moet zich weer verzamelen, om het volgende spel te gaan spelen. Peter grist de stukken papier bij elkaar, maar laat in zijn haast een stuk vallen, de rest stopt hij in zijn broekzak. Triomfantelijk loopt hij daarna de keet uit, hij grijnst als hij al de verbaasde gezichten van de jongens ziet, ze hadden nooit gedacht dat Peter daar zou zitten!x92

x91zo vrouwtje, wat gaan we eten?x92

Maarten Huize komt thuis en drukt een zoen op de wang van zijn vrouw. Daarna tilt hij het deksel van de pan op en ruikt de geur van erwtensoep.

x91lekker Eline, dat heb je goed uitgekozen met dit koude decemberweer, gaan we al bijna eten?x92

Hij loopt naar de gang, en ziet niet de bezorgde blik die in de ogen van Eline ligt. ze maakt zich zorgen over Liesbeth, die  er nog steeds niet is.

x91mama, nu sneeuwt het echt!x92 joelend komen Peter en
Eefje de keuken binnenrennen. Bij de achterdeur blijven ze staan, en turen door het raam naar buiten. Even na hen komt ook Mieke de keuken binnen.

x91het sneeuwt he, mam, maar waar is Liesbeth?x92 vraagt ze.

Zonder op te kijken zegt Eline: x91nog niet thuis.x92

Ze probeert haar bezorgdheid niet in haar stem door te laten klinken, maar Maarten die juist binnenkomt heeft haar wel door.

x91ze is wel laatx92 zegt hij dan x91 ze had er al wel een half uur kunnen zijn, misschien is de weg glad, want ik zie juist dat het begint te vriezen, en dat ze daardoor niet zo snel kan fietsen.x92

x91of ze is gevallenx92 bemoeit Thomas zich er ook mee. Hij krijgt van Maarten een waarschuwende blik: x91daar gaan we maar niet vanuit hoor Thomas, je moet jezelf en ons niet onnodig ongerust maken.x92

Zwijgend neemt iedereen plaats om de tafel. Zelfs de kleintjes zijn ongerust over Liesbeth, misschien omdat hun vader en moeder niet vrolijk zijn of doordat het buiten zo donker is. Altijd is het een uitgelaten boel als er sneeuw ligt, maar vanavond, ze kunnen niet vrolijk zijn. Maarten staat opeens op van tafel en zegt:

x91ik ga met de auto een rondje rijden, om te zien of ik Liesbeth ergens kan vinden.x92

De kinderen blijven stil voor zich uit staren, waar zal Liesbeth zijn, zal ze echt gevallen zijn of?…

De gele koplampen van de Opel Sintra verlichten de donkere weg die van de stad naar Liesbethx92s school loopt. Maarten bestuurt de auto systematisch, maar zijn ogen zoeken voordurend de omgeving af. Zal hij ergens een spoor van zijn dochter kunnen vinden?

Ze is nu al een uur weggebleven. Eline heeft net haar vriendinnen gebeld, maar die zeiden allemaal dat Liesbeth direct uit school naar huis was gegaan. Waar zou Liesbeth dan zijn?

x91Heere, u weet het!x92 stamelt Maarten x91wilt U haar weer bij ons brengen, uit genade?x92

Zijn ogen worden vochtig, hij stopt even aan de kant van de weg, om zijn gezicht wat af te drogen. Dan opeens valt zijn oog op een blaadje aan de kant van de weg. Als in een impuls stapt hij uit, en raapt het op. Tot zijn verbijstering ziet hij de naam van zijn dochter bovenaan staan, hij pakt het vast, stapt in zijn auto en leest de opdracht voor haar mentor aandachtig door.

Naam: Liesbeth Huize

Vak: Mentoruur

Klas: Havo 1

Opdracht: Wat vind ik fijn en wat niet?

Beste mentor,

u heeft mij de opdracht gegeven om wat over mijzelf te vertellen.

Ik zal beginnen bij mijn hobbyx92s:x85

Maarten leest vlug verder, totdat hij bij een apart stukje komt:

Waar ik van houd en wat ik fijn vind: Ik houd het liefst van oliebollen, maar in de winter vind ik erwtensoep ook heel erg lekker. Verder houd ik verschrikkelijk veel van de avonden dat ik GEEN huiswerk heb. Niet dat ik zox92n hekel daaraan hebt hoor, maar met die avonden bedoel ik de vrijdagavonden. Dat vind ik gewoon gezellig, en daar houd ik van. Elke week zie ik er naar uit, gezellig een spelletje doen en lekker bijkletsen met mijn moeder en de anderen. Dat is gewoon SUPER!!!

x91naar vanavond heeft ze verlangdx92 Maarten zuchtte, zijn arme dochter, aan hem had ze nooit gezegd dat ze de vrijdagavonden zo gezellig vond, maar misschien wel aan Eline. Maarten nam stellig voor, dat als ze weer thuis zou komen, ze de avonden weer met zx92n allen zouden doorbrengen. Toen werd hij weer nuchterder.

Dus hier heeft ze langs gereden, dacht hij, dan kan ze niet ver weg zijn ofx85 Hij zuchtte en vouwde zijn handen opnieuw. Toen draaide hij zijn auto om en reed weer terug, verder de weg af zoeken had geen zin, want nu had hij een bewijs, dat ze in ieder geval al dicht bij huis was, toen haar iets is overkomen. Maar wat?

Is alles nu weer goed?

De strijkbout glijdt snel over de blauwe broek. het gaat automatisch, Eline hoeft er niet meer bij na te denken, al gauw is de broek gestreken en komt een rok aan de beurt.

Elinex92s gedachten gaan ondertussen in allerlei richtingen.

Bij haar voeten spelen Danixebl en Anne. Danixebl, hij is nu al anderhalf jaar. De adoptieprocedure is bijna afgelopen, in het afgelopen anderhalf jaar hebben ze veel aan hun hoofden gehad. Maar nu is het bijna voorbij, tenminste, dat hoopt ze. Van de familie van Danixebl hebben ze niets meer gehoord. Het maakt ook niet uit, Danixebl heeft nu een thuis. Hij is helemaal in hun gezin opgenomen, nu is hij net zo goed eentje van de familie Huize. Even later zet Eline de strijkmand weg, ze kijkt op haar horloge, wat zal ze nu gaan doen? Even wat koffie zetten? of?… ja, ze zal wat drinken gaan klaar maken, want Liesbeth komt ook al bijna thuis. Ze loopt naar de keuken, het is daar wat schemerig, hoe kan het ook anders? Met dit gure weer. Liesbeth zal wel door en doornat thuis komen. De verwarming moet eerst maar eens wat hoger worden gezet.

Terwijl Eline bezig is, denkt ze weer terug aan de voorafgaande maanden. Met hun hele gezin hebben ze gevochten tegen de twijfels rond Danixebl, en nu hoort hij helemaal bij hun. Alles is weer goed, alles gaat weer goed, ze mogen wel dankbaar zijn. Danixebl hoort nu weer helemaal bij hen. Ze hebben een extra gezinslid, er  is een Huize bij!x85

Alles is dus weer goed met Danixebl.

Het verhaal zou hier gestopt kunnen worden, maar er zit een vervolg aan.

Er zal nog heel veel moeten gebeuren, totdat Danixebl zich echt thuis zou kunnen voelen, en dat hij weer echte broertjes en zusjes kreeg.

Maar!..

Als iedereen meehelpt, kan het zeker weer goed komen.

Waar een wil is, is een wegx85

Er even tussen uit.

Duizenden vragen worden op familie Huize afgevuurd. Soms worden ze er moe van.

x91hebben jullie wel goed over het besluit om Danixebl te adopteren nagedacht?x92

x91hebben jullie er geen spijt van?x92

x91zijn de anderen kinderen van jullie gezin er wel mee eens?x92

x91voelen jullie wel goed aan wat dit voor jullie gezin betekend?x92

x91gaan jullie hem nu echt adopteren, weten jullie het zeker?x92

Eline heeft goed door, hoe haar man, Liesbeth en Thomas en zij zelf er helemaal door achteruit gaan. Zij werd er naar van. Ze hadden toch zelf voor Danixebl gekozen. Waarom werd er dan zo moeilijk over gedaan?

Terwijl ze over al die dingen nadacht, zoemde de stofzuiger gestadig door. Even veegde ze een paar pieken weg.

Wat was het soms moeilijk.

Anne en Danixebl lagen nu in hun bedjes te slapen. Allebei ongeveer anderhalve maand oud. Wat ging de tijd toch snel.

Maarten en zij hebben zich ingeschreven bij een adoptievoorlichting. Want Danixebl adopteren dat doen ze! Ondanks de vele vervelende opmerkingen.

Boven het geluid van de stofzuiger uit, hoort ze opeens een klagelijk gehuil.

x91Annex92 glimlacht Eline. Ze zet de stofzuiger weg, en loopt zachtjes de trap op naar boven. Als Anne haar moeder ziet, komt er een brede lach op het kleine, natte gezichtje.

x91kom maar hier, kleine meid!x92 lacht Eline. Ze geeft haar dochtertje een schone luier, en legt haar beneden in de box. Danixebl slaapt nog steeds. Eline heeft ze allebei op een aparte slaapkamer gelegd, zodat ze elkaar niet wakker huilen. Anne heeft al gauw de rammelaar gevonden en begint vrolijk te rammelen. Eline luistert vertederd.

De stofzuiger zet ze maar even weg. Anne is vaak zo schrikkerig voor lawaai. Ze zal maar vast fruit klaar maken voor de kinderen. Op het moment dat ze naar de keuken wil lopen, gaat de telefoon. Het is Maarten.

x91Hoi Elinex92

x91ha Maartenx92

x91Eline, ik heb een verrassing, wil je er voor zorgen dat alle kinderen om vier uur klaar staan voor het huis. Dan haal ik jullie op uit mx92n werk, en gaan we met zx92n allen iets leuks doen.x92

x91leuk joh, maar waarom gaan we dat doen?x92

x91we moeten er allemaal even tussen uit, we hebben de komst van Danixebl ook nog niet met zx92n allen gevierd, en Liesbeth en Thomas zullen het ook leuk vinden. Ik doe het expres op een vrijdagmiddag, dan kunnen we het wat later maken, morgen kan toch iedereen uit slapen.x92

x91o, wat leuk! ik heb er heel veel zin in.x92

x91mooi zo, dan ga ik nu gauw weer verder werken.x92

x91dus om vier uur moet iedereen klaar zijn?x92

x91ja, graag.x92

x91okay, is goed, dag Maartenx92

x91dag Eline.x92

Als Eline de telefoon er op gelegd heeft, glimlacht ze naar zichzelf in de spiegel. Ze heeft er echt zin in.

x91wat gaan we doen mama?x92 vragend kijkt de tweeling hun moeder aan.

Maar Eline moet naar waarheid zeggen dat ze het echt niet weet.

Eline en Liesbeth kleden Danixebl en Anne aan.

x91heb je er zin in?x92 vraagt Eline ondertussen.

x91ja, heel veel, maar wat zouden weg gaan doen?x92

Eline haalt haar schouders op, x91ik weet het echt niet, papa heeft het zelfs niet tegen mij gezegd.x92

Precies om vier uur, staat heel het gezin klaar voor het huis. Nu is het wachten op Maarten.

Het duurt niet lang of zijn auto komt om de bocht.

x91stap maar in!x92 zegt hij lachend.

Heel het gezin neemt plaats op de drie banken. Maarten heeft een ruime auto, dus iedereen past erin.

Als ze even later de snelweg oprijden zegt Maarten dat ze mogen raden waar ze naar toe gaan.

x91de dierentuin.x92 Vraagt Peter.

x91nee joh, daar hebben we veel te weinig tijd voorx92 antwoord Thomas.

x91het dolfinarium?x92 vraagt Eefje

x91mis!x92 glimlacht vader.

x91naar de speeltuin?x92 vraagt Mieke.

x91ook mis.x92

x91naar het zwembad?x92 vraagt Thomas.

x91we hebben niet eens ons zwempak mee!x92 roepen Eefje en Mieke verschrikt.

x91we gaan xf3xf3k niet naar het zwembadx92 lacht Maarten. x91maar ik zal jullie help, we gaan naar iets in Duitsland, het ligt vlak over de grens.x92

Iedereen kijkt verbaasd, zelfs Eline.

Maar Maarten buigt zich naar haar toe.

x91wat dacht je van een rodelbaan, en daarna uit eten?x92 vraagt hij zachtjes.

x91is dat niet te gevaarlijk?x92 vraagt Eline.

x91nee, tweepersoons. Wij kunnen allebei een kleintje op onze schoot nemen en Liesbeth en Thomas ook.

x91prachtig!x92 lacht Eline.

x91wat is het?x92 roept iedereen in koor.

x91jullie raden het nooit!x92 zegt Eline geheimzinnig.

x91dan moet papa het verklappen.x92 Zegt Peter.

Liesbethx92s gedachten gaan razendsnel.

x91ik weet het!x92 roept ze opeens x91en het lijkt op een glijbaan.x92

Vanmiddag hebben ze het er juist over gehad in de klas, vandaar dat ze op dat idee komt.

x91Liesbeth heeft het begrepen!x92 zegt Maarten.

x91wat is het?x92 vraagt Thomas.

x91zeg het nou maar.x92 Vind Maarten.

x91een rodelbaan.x92

x91een roddelbaan?x92 vraagt Peter x91je mag toch niet roddelen?x92

x91je zal vanzelf wel zien wat het is.x92 Antwoord zijn vader.

Daar zit ze dan!

Liesbeth houdt Mieke stevig vast.

Ze houdt haar adem in als de man achter haar telt.

x91ein, zwei, dreix85x92

Daar gaat ze! Ze suist naar beneden, haar voet houdt ze stevig op de rempedaal. Mieke schatert het uit: x91roddelbaan! Roddelbaan! Ik vind de roddelbaan zxf3 leuk!x92

Achter hen komt vader met de Danixebl en Anne op zijn schoot. Ze suist langs de bomen, een scherpe bocht, met de bijbehorende kietel in je buik, weer een steil stukjex85

Mieke blijft maar roepen: x91de roddelbaan is zo lxe9uk!x92
Samen gillen ze het uit van de spanning en van puur plezier. Een paar honderd meter verderop houden ze stil. Samen stappen ze uit en kijken naar boven, of de anderen er ook al aan komen. Eerst komt vader met Danixebl en Anne.

Liesbeth pakt de twee babyx92s aan. Aan het gegil is te horen, dat Thomas en Eefje ook al in de buurt komen. Ze kijken tegen de heuvel op. En ja, op de baan is een steeds groter wordende stip zichtbaar, en even later stappen Thomas en Eefje uit.

x91wat griezelig!x92 giechelen Eefje en Mieke. Met zx92n allen wachten ze nu nog op moeder en Peter. Ze zien eerst een ander karretje binnenkomen met een verliefd stel. De jongeman helpt zijn meisje romantisch met het uitstappen, wat natuurlijk met nieuwsgierige blikken wordt gevolgd door de tweeling.

Opeens suist het karretje van moeder en Peter met een gevaarlijke snelheid binnen. De remmen knarsen, en het komt tot stilstand. Doodsbleek komt Peter eruit. Eline kijkt haar man veel betekend aan.

Liesbeth ziet hoe haar broertje dan diep ademt, hij houd zijn moeders hand stevig vast.

x91engx92 brengt hij alleen maar uit.

x91we mogen nog een keer.x92 Zegt Maarten.

x91ik ga niet!x92 roept Peter verschrikt.

x91ik wel!x92 roept Mieke, en de meesten stemmen in.

Dan blijf ik bij Peter zegt Eline, samen met Danixebl en Anne, wij gaan jullie onderaan de rodelbaan opwachten.x92

De rest begeeft zich weer naar boven. Liesbeth gaat nu samen met Eefje in het karretje. Ze doen de riemen stevig om en even later suizen ze al naar beneden.

Hun haren wapperen in de wind. Liesbeth vindt het nu iets minder spannend en kijkt om zich heen.

x91wat is het hier mooi!x92 ze voelt hoe Eefje zich stevig aan haar vasthoud.

x91spannend he!x92 lacht Liesbeth.

x91leuk!x92

x91vind je het eng?x92

x91nee, ik niet, maar Peter wel.x92

Liesbeth lacht maar wat. Ze gaan steeds harder. Opeens weer die scherpe bocht. Eefje gilt het uit.

x91leuk!x92

Met een ongelooflijke snelheid maken ze wat bochten. Het gaat nog harder dan de vorige keer. Als er nog een scherpe bocht komt vind Eefje het toch wat al te bar worden. Ze klampt zich aan Liesbeth vast, die langzaamaan afremt. Eefje slaakt een diepe zucht, als ze onderaan stil houden.

x91wel leuk, maar wel engx92 zucht Eefje, als ze uitstapt. Eline komt, haar lachend tegemoet.

x91was het leuk?x92

x91spannendx92

x91dat dacht ik al, gaan jullie nu maar zitten, dan zal ik wat drinken in schenken.x92

Uit haar tas pakt ze een thermosfles, gevuld met koffie en een grote fles limonade. Liesbeth gaat samen met Eefje aan een houten tafeltje zitten.

Even later komen Thomas en Mieke er ook aan.

x91mogen we straks nog een keer?x92 vraagt Mieke.

x91ik denk het wel, maar dat kunnen jullie beter aan papa vragen.x92

Even later komt Maarten de baan opscheuren. Lachend stapt hij uit.

x91vinden jullie het leuk?x92

x91ja, geweldig.x92

Hij schuift aan op de bank en pakt de beker koffie van zijn vrouw aan. Gezellig kletsend drinken ze de koffie en limonade op.

x91ook nog een koekje of een snoepje?x92 vraagt Eline opeens.

Eefje gaat rond met het trommeltje.

Als iedereen zx92n drinken op heeft kunnen ze nog een poosje glijden. maar om vijf uur is het echt tijd om te gaan.

x91we moeten nog hard doorrijden, anders kunnen we nooit op tijd eten.x92 lacht Maarten. Met zijn allen hollen ze naar de auto.

x91eet smakelijkx92

Met een wijds gebaar zet de ober, strak in x92t pak, een groot bord neer, waarop een enorme pannenkoek ligt.

x91dat zal wel lukken, denk ik zo.x92 lacht Thomas. Hij pakt zijn mes en vork, en begint de pannenkoek in kleine stukjes te snijden. Eefje en Mieke kijken met opgetrokken neusjes toe. Bah! Pannenkoek met tomaat en kaas, dat is toch niet lekker?

De pannenkoeken die voor hen liggen, die zijn pas lekker: de pannenkoeken hebben een gezichtje van snoep en wangetjes van poedersuiker.

Heel familie Huize zit in het pannenkoekenrestaurant. Het was wel even zoeken, voordat vader iets geschikts had gevonden, om het avondeten te nuttigen, maar uiteindelijk hadden ze dit gevonden.

Iedereen vond het heel geschikt, helemaal Peter, Eefje en Mieke hadden er wel plezier in. Zo vaak kwamen ze niet in een restaurant, en hier kon je ook nog eens pannenkoeken eten! Al gauw waren de pannenkoeken op.

x91enx85 waren ze lekker?x92 vraagt Maarten als een serveerster weer weg loopt met de vuile borden.

x91Heel lekkerx92 antwoordt Eline x91dit is een goed restaurant.x92

Ondertussen worden er menukaarten op tafel gelegd, waar de ijssoorten in staan. ze worden gretig door Peter bekeken.

x91zullen we ook nog een ijsje doen?x92 vraagt Maarten.

x91ja!x92 roepen Eefje en Mieke. verschillende mensen kijken op van hun bord. Liesbeth schaamt zich naar voor de luidruchtige tweeling.

x91okay dan, kiezen jullie maar wat uit.x92 moet vader Huize dan maar toegeven.

Peter weet al wel wat hij wilt: een schatkist. natuurlijk moeten Eefje en Mieke die dan ook hebben. Het duurt niet lang of de ijsjes zijn al x93gearriveerd.x94

Liesbeth moet Eefje even helpen om haar ijs naar binnen te werken, zonder haar kleren vies te maken. Mieke schijnt daar ook nog een beetje moeite mee te hebben.

Anne en Danixebl slapen ondertussen rustig door in de kinderwagen, waar Eline af en toe een blik in werpt.

Als alles op is, rekent vader af, en lopen ze met zx92n allen weer terug naar de auto.

x91het was echt lekker!x92 zegt Peter, en hij wrijft voldaan over zijn buik.x92

x91dat is mooi om te horen, Peter.x92 lacht Maarten. En met xe9xe9n zwaai zet hij hem op zijn nek, en draagt hem naar de auto, waar de anderen al staan te wachten.

Het duurt niet lang of iedereen heeft plaatsgenomen op de banken. Dan draait Maarten langzaam de parkeerplaats af, en volgt de borden, die de richting aangeven naar de snelweg. Op weg naar huis.

Hallo allemaal,

Het spijt me dat ik een poosje geen vervolg van mijn verhaal erop heb! Vanavond hoopt het hele verhaal te komen…Degene die geen klachten indienden over de wachttijd BEDANKT! Helaas zijn er ook heel veel geweest waarvan ik boze reacties heb gehad… Dit vind ik echt ontzettend jammer… Ik hoop dat dit niet meer gebeurt! Jasper bedankt voor het afentoe reageren voor mij!

Ik log nu vol goede moed vanavond m’n verhaal! En hoop dat jullie het ALLEMAAL weer willen lezen! Want dat jullie het willen lezen vind ik geweldig! Reageerse en beoordeelse allemaal. En heb weer een poosje geduld voor het volgende verhaal…

Liefs Anne

Zoals je misschien al gezien hebt, publiceer ik hier verschillende, zelf geschreven boeken en verhalen. Ik ben nog een amateurtje en ik vind het erg interresant om te weten wat jullie van mijn verzinsels vinden. Als jullie kritiek hebben zeg het gerust, dan hoop ik er wat mee te doen. Bedankt!

Liefs Anne